اناالمهدي ،من موعود زمانم ،صاحب عصر ،پرورده دامن نرگس ،وآورنده عدل خدا.

من مهدي ،قائمه گيتي ،خرد هستي وادامه خدايم .

 شکيب شما در سراشيب عمر . ميوه باغ آفرينش ،فراخي آسمانها ونجابت زمين .

من گريه هاي شما را مي شناسم

با انتظار شما هر شام ديدار مي کنم

نغمه گر ندبه هاي شمادر ميان کاجهاي غيبتم

اشکهاي شما آيندگان من است

دلتنگي هاي من ،گشايش بخت شماست

با من از همه آنچه در دل داريد بگوييد

از گراني بار انتظار

از تيرگي شبهاي غيبت

من با ندبه هاي شما مي بالم

من تنگي دل شما را مي شناسم

من شما را از گريه هاي شما مي شناسم و شما مرا از اجابتهايم

انا المهدي ...

سرزمين نينوا يادش بخير

              کربلاي جبهه ها يادش بخير

                         ذوق وشوق نينوا کرده دلم

                                      چون هواي جبهه ها کرده دلم

                                                     بود سنگر بهترين معواي من

                                                                      آه جبهه کو برادرهاي من

نه از آنچه مي دانيم بهره مي گيريم ،ونه از آنچه نميدانيم ،مي پرسيم ونه ازحادثه مهمي تا بر ما فرود نيايد ،مي ترسيم .

اي مردم ...

بايد دنياي حرام در چشمانتان از پر کاه خشکيده تر،وتفاله هاي قيچي شده دامداران بي ارزش تر باشد.از پيشينيان خود

پند گيريد ،پيش از آنکه آيندگان از شماپند گيرند.

اين دنياي فاسد نکوهش شده رارها کنيد .زيرامشتاقان شيفته تر از شمارا رهاکرد...

از خدا آنگونه بترسيدکه نيازي به عذرخواهي نداشته باشيد .

يارب ...

رمضان رفت ،دلتنگ دلتنگم .

بودآياکه جرعه اي زان شراب روحاني برديواره هاي تشنه ي روح من بيفشاني ،

تادست بر افشانم ودررقص درآيم وقصه ي دلتنگي خويش رابه آواز بخوانم ؟

دروازه هاي آبي آسمان رابه روي دل هاي ما خطاکاران تواب بگشاي تا در زير آوارباران کرامتت ،

غبار از دل وجان بشوييم وسرزمين خشک حياتمان به برکت آن باران جان پرور طراوت يابد.

يا رب ...

بي هنر بنده ي شرمسار درگاه توام .جامه ام از عشق چاک کن ،

وجانم از شهدمحبت شيرين تا به هزار هنر آراسته شوم .

 الهي ...

پريشان گيسوي افشان توام .دگر کسب جمعيت نميخواهد دلم .

بگذارکه يک عمر نيستان در نيستان دل پريشان تو باشد .

يا رب ...

من کجاوتو کجا؟

من که باشم که خريدار توباشم .

بگذار که من سلسله درسلسله يک عمر،

گرفتار تو باشم .

حکمت 480مولا:

وقتي مومن برادرش رابه خشم آوردبه يقين از اوجداشده است .

حکمت 479مولا:

بدترين دوست آنکه براي اوبه رنج وزحمت افتي .

حکمت 478مولا:

خداازمردم نادان عهدنگرفت که بياموزند،اينکه از دانايان عهدگرفت که آموزش دهند.

       به جز از علي که گويد به پسر که قاتل من        

                             چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا

                                                    نه خدا توانمش گفت نه بشر توانمش خواند        

                                                                             متحيرم چه نامم شه ملک لا فتي را

در مطب دکتربه شدت به صدا درآمد. دکتر گفت :درراشکستي بيا تو. 

در باز شدودخترکوچولوي نه ساله اي که خيلي پريشان بود،به طرف دکتر دويد:آقاي دکتر،مادرم  ...ودرحالي که نفس

نفس مي زدادامه داد:التماس مي کنم بامن بياييد،مادرم خيلي مريض است .

دکترگفت :بايد مادرت رااينجابياوري ،من براي ويزيت به خانه کسي نميروم .

دختر گفت :ولي دکتر من نميتوانم .اگر شمانياييد اومي ميرد.واشک از چشمانش سرازير شد.

دل دکتر به رحم آمدو تصميم  گرفت همراه اوبرود.دختردکتررابه طرف خانه راهنمايي کرد‍،جايي که مادر بيمارش دررختخواب

افتاده بود.

دکتر شروع کرد به معاينه وتوانست با آمپول وقرص تب اوراپايين بياوردونجاتش دهد.او تمام طول شب رابر بالين زن ماند،تا

صبح که علائم بهبود دراو ديده شد .

زن به سختي چشمانش راباز کردواز دکتر به خاطر کاري که کرده بود تشکرکرد.

دکتر به اوگفت :بايد از دخترت تشکرکني .اگر اونبودحتما مي مردي .

مادر باتعجب گفت :ولي دکتر،دختر من سه سال است که از دنيا رفته .وبه عکس بالاي تختش اشاره کرد.

پاهاي دکتر ازديدن عکس روي ديوارسست شد.اين همان دختربود.

فرشته اي کوچک وزيبا...

بياييد در شب قدر‍، قدر خود رابشناسيم .

                 قدر بدانيم ،قدرهايي راکه بهانه نزول رحمتند وبرکت ازخداي نازنين .

خوشا به حال آنهايي که درچنين شبهايي قدر خودشناختند.خوشا به حال کساني که درقدر علي راشناختندودر

علي خدا را.

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين                                       به علي شناختم من به خدا قسم خدارا

علي آن شير خدا شاه عرب            الفتي داشته با اين دل شب

شب زاسرار علي اگاه است           دل شب محرم سرالله است

شب شنفته است مناجات علي             جوشش چشمه عشق ازلي  

شاه راديده به نوشيني خواب            روي برسينه ديوار خراب    

قلعه باني که به قصر افلاک              سردهدناله زنداني خاک     

اشک بازي که چولب بگشايد          دروديوار به زنهار ايد        

ناشناسي که به تاريکي شب            مي برد شام يتيمان عرب    

پادشاهي که به شب برقع پوش        مي کشد بار گدايان بر دوش

شاهبازي که به بال وپرراز              مي کنددرابديت پرواز       

شهسواري که به برقع شمشير          دردل شب بشکافددل شير

عشقبازي که هم آغوش خطر              خفت درخوابگه پيغمبر           

 آن دم صبح قيامت تاثير                 حلقه ءدرشدازاودامنگير  

دست در دامن مولازددر               که علي بگذر وازمامگذر

شال شه واشدودامن به گرو             زينبش دست به دامن که مرو

شال مي بست وندايي مبهم              که کمربند شهادت محکم     

پيشوايي که به شوق ديدار                 مي کند قاتل خود را بيدار     

ماه محراب عبوديت حق                     سر به محراب عبادت منشق

مي زند پس لب اوکاسه شير                  مي کند چشم اشارت به اسير

چه اسيري که همان قاتل اوست                تو خدايي مگر اي دشمن دوست

درجهاني همه شور وهمه شر                   ها علي بشرکيف بشر                

کفن از گريه غسال خجل                پيرهن از رخ وصال خجل

 شبروان مست ولاي تو علي            جان عالم به فداي تو علي  

                           روحت شاد شهريار                      

رد خون را ميگيرم...ازکوچه هاي تنگ کوفه مي گذرم،به آستانه ي نان و نمک مي رسم؛ آنجا که شير از نان و نمک جدا مي شود .

بي صدا مي گذرم از کوچه هاي غربت.سکوت شايد بتواند چند گامي به پيشم ببرد؛

بي صدا مي گذرم از کوچه هاي کوفه...از سنگ ها صدا مي آيد که تنها بود و من مفهوم غريبي از تنهايي در ذهنم شکل مي گيرد؛ چيزي مثل دلتنگي شاعرانه در غروبي پاييزي يا سرخوردگي ازحسادتي کودکانه و....مي گذرم.

به چاه مي رسم...پر از سکوت است و غربت.سر در چاه فرو مي برمتا نشاني از آن همه يگانگي و بيگانگي بيابم.

چاه در خود فرو مي ريزد- او تنها بود -و تصو يري از مردي پيش چشمانم مي گستراندکه انسان را آن گونه مي خواست که خود دريافته بود؛ آن گونه که شايسته - احسن الخالقين- باشد.

رد خون را مي گيرم... به درد مي رسم و به استخواني که در گلو مي شکند. و فريادي که بر نيامده در سينه خفه مي شود.واژه از ذهنم فرار مي کند...

رد خون را مي گيرم و  به تنهايي ميرسم....تنهايي . يگانگي و بيگانگي . در فهم نيامدن و در سينه ها نگنجيدن.

حالا تنهايي شبيه شعر نيست .شبيه دلتنگي يا بي حوصلگي رايج واژه پذير . تنهايي از همه ي واژگان جدا مي شود.از همه ي صدا ها و اصوات مي گذرد و تنها شايسته ي کسي مي شود کهزمانه اش نتوانست ادراکش کند.کسي که در سينه ي زماننمي گنجيد . چرا که فراتر از انسان بود.

از من مپرس راز دل سپردگي را ؛ راز کسي که مرگ ،آغاز رستگاري اوست...